| تبليغات | X |
|
|
|
در کنار هم |
|
سکوت صومعه شکست، بوی گناه می آمد، آدمی می آمد، سایه ی رهگذران بوی خون دارد، صدای آه می آمد، روزی اگر آفتاب بتابد ، در آفتاب خواهم گفت: آغاز مصیبت از آن خیال سیاه می
آمد!
+
نوشته شده در شنبه 15 تیر1387ساعت توسط yek adame mehraban
|
لحظه های ناب بوی نوشتن دارند، چشمانم به عشق بازی موج ها تشنه است، تلالو نور خورشید سرمستم می کند! و تو در من منعکس می شوی ، و تو در باورم فرود می آیی و فریاد می شوی و مرا غرق در خون می کنی، و من نفس نفس زنان به روشنایی می پیوندم ، و دنیا محو می شود. درون آینه می نگرم،تور را می بینم!
+
نوشته شده در دوشنبه 13 خرداد1387ساعت توسط yek adame mehraban
|
او مغرور بود، گردنش را با وقار نگاه داشته، گامهايش بلند و استوار ، مطمئن،مطمئن از تقدير،از آن چه رقم خورده بود! ناگهان در دور دست ها نوری ديد، گام هايش سريع و سريع تر شد، به سمت آن دويد، اما سرانجام در مقابلش متوقف شد، غرق در نور گشت! تقدير از پيش رقم خورده بود، گويی همه چيز را می دانست! نور را در دست گرفت، دستانش می لرزيد، دستناش قلبش را نشانه رفت، نور دل پذير و گرم اما برنده به درونش نفوذ کرد، سوخت! سوخت! روی زمين افتاد، در خون خويش غلت می زد! تقدير از پيش رقم خورده بود، هنوز گرمای خوشايند را احساس می کرد، خون،نور! برای اولين بار عاشق شده بود! اشک می ريخت! درد می کشيد! تقدير از پيش رقم خورده بود!
+
نوشته شده در چهارشنبه 4 اردیبهشت1387ساعت توسط yek adame mehraban
|
زندگی ساده، هر روز 24 ساعت، صدها منظره، هزاران صدا، ميليون ها ميليون انسان بی خيال! هر هفته 7 روز، هفت روز آفرينش، روز هفتم انسان، . . . من:سايه ی روز هفتم! . . . ای کاش هفت روز هفته ی من، روز هفتم،انسان بود!
+
نوشته شده در پنجشنبه 2 اسفند1386ساعت توسط yek adame mehraban
|
قلم سرد است، دلم تهی ز احساس، ذهنم تهی ز انديشه، کلمه ها پوچ و عريانند هنگامی که سر می خورند بر صفحه،هنگامی که برای محو شدن از صفحه ی ذهنم می آيند! من خسته ام، من از تمام آن چه من است خسته ام، من ديگر با قلم و صفحه قهرم!
+
نوشته شده در پنجشنبه 27 دی1386ساعت توسط yek adame mehraban
|
گذشته … آن روز ها که از شوق رويارويی با فردا گونه هايم سرخ می شد، هم اکنون ها را به هم پيوند می زدم تا پلی به سوی طلوع دوباره ی خورشيد بسازم، درانتظار نو شدن، هر روز نبض درختان خشکيده ی باغچه را می گرفتم، گذشته… آسمان آبی تر بود، زندگی ساده تر، عشق نزديک تر و خدا همين بالا. گذشته… آن روز ها ديگر گذشت و من اکنون اينجايم، با آرزوهايم در جيب، لبخندم در زير تورم احساس، نفس بريده از جفای جاده ها، دل چرکين از تمام شاعران عاشق پيشه، هنوز می زيم، اما…! اما…! فی البداهه!
+
نوشته شده در پنجشنبه 17 آبان1386ساعت توسط yek adame mehraban
|
روزی که شاعری بمیرد، چراغی خاموش خواهد شد، احساسی پرپر خواهد گشت، آسمان دلگیر خواهد شد، باران خواهد بارید، ولی من ایمان دارم، روزی که شاعری بمیرد در دوردست ها گلی خواهد رویید،شمعی فروزان خواهد شد و پروانه ای عاشق، اندیشه ای بارور و شعری متولد! درگذشت قیصر امین پور این شاعر پاکدل را خدمت تمام شمایانی که قلبهاتان را به نام عشق سند زده اید تسلیت عرض می کنم. لحظه های کاغذی خسته ام از آرزوها ، آرزو های شعاری *** شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری لحظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن *** خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری آفتاب زرد و غمگین، پله های رو به پایین *** سقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری با نگاهی سرشکسته، چشمهایی پینه بسته *** خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری صندلیهای خمیده، میزهای صف کشیده *** خنده های لب پریده، گریه های اختیاری عصر جدولهای خالی، پارک های این حوالی *** پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری رو نوشت روزها را روی هم سنجاق کردن *** شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری عاقبت پرونده ام را با غبار آرزو ها *** خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد، باری روی میز خالی من، صفحه باز حوادث *** در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری قيصر امين پور
+
نوشته شده در دوشنبه 7 آبان1386ساعت توسط yek adame mehraban
|
درکوچه روان،آرام اما پريشان، من! با کوله باری از رنج و درد بر دوش ، انباری از غم در قلب و انبوهی از اغتشاش ثانيه های گمشده در ذهن، گام به گام نزديک تر به مرگ، و يک لحظه سکوت و مکث، پيراهن رنگين زن کولی، و نگاهش، گوی سبز اسرار آميز دروغ های مهربان، هنگامه ی قريب يک تصادف، دستان من در دستان زن، خطوط رسوای سرکش، پژواک نا آشنای يک صدا، ((دختر ساده ی خوشبخت!))
+
نوشته شده در یکشنبه 1 مهر1386ساعت توسط yek adame mehraban
|
|
